اثر درمانی فيلمهای پارامومايسين سولفات به همراه جنتامايسين سولفات

مه 18, 2008 at 12:58 ب.ظ. بیان دیدگاه

اثر درماني فيلمهاي پارامومايسين سولفات به همراه جنتامايسين سولفات در درمان ضايعات جلدي موشهاي Balb/c آلوده به Leishmania

*سپيده طلوعي،* دکتر سيد حسين حجازي،* مهيار مستقيم، ** دکتر گيتي صادقيان،** دکتر علي اصيليان *** دکتر محمدعلي شاطالبي
* گروه انگل و قارچ شناسي، دانشکده پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
** مرکز صديقه طاهره اصفهان، مرکز تحقيقات بيماريهاي پوست و سالک
*** دانشکده داروسازي، دانشگاه علوم پزشکي

خلاصه :
ليشمانيوز بيماري عفوني است که درحال حاضر متجاوز از 12 ميليون نفر در جهان به آن آلوده مي باشند. از جمله اشکال مختلف آن شکل جلدي است که به عنوان يک مشکل بهداشت عمومي در بسياري از بخشهاي جهان به خصوص در خاورميانه مطرح است.

با وجود روش هاي درماني متنوع هنوز درمان رضايت بخشي در مورد شکل جلدي بيماري گزارش نشده است. در اين مطالعه اثر درماني فيلم هاي دارويي پارامومايسين سولفات به همراه جنتامايسين در درمان ضايعات جلدي ناشي ازLeishmania major بر روي موشهاي Balb/c مورد بررسي قرار گرفت.

باتوجه به تجربيات موجود در درمان بيماري با داروي پارامومايسين در ايران و جهان در اين مطالعه فرم فيزيکي جديدي از دارو به صورت فيلم هاي دارويط حاوي 15 درصد پارامومايسين سولفات ( شرکت  Antibioticus- Italia             و 5/0 درصد جنتامايسين سولفات ( شرکت داروپخش ) در پايه اي از اتيل سلولز ( شرکت Merck ) وHPMC ( هيدروکسي پروپيل متيل سلولز ) ( شرکتShinetsu-Japan ) مورد بررسي قرار گرفت.

سه گروه شاهد، پلاسبو و آزمون از موشهاي ماده Balb/c شامل 10 سر موش در هر گروه، که از طريق تزريق106*2 انگل، گروه پلاسبو، انگل و ديسک فاقد دارو و گروه آزمون، انگل و ديسک حاوي داروي مؤثره دريافت کردند.

موشها هر 4 روز يکبار به مدت 28 روز و همچنين 16 هفته پس از درمان مورد پيگيري قرار گرفتند. نتايج با استفاده از تست آماري آناليز واريانس يک طرفه و آزمون  Duncan مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته هاي حاصل بر روي موشهاي Balb/c در مدت زمان ذکر شده حاکي از اثرات درماني معني داري دريافتند ولي در دو گروه ديگر نشانه اي از التيام ديده نشد. باتوجه به نتايج به دست آمده از اثرات فيلم دارويي در مدل حيواني، پيشنهاد مي گردد از کلمات کليدي: اثر درماني، پارامومايسين سولفات، جنتامايسين سولفات، ليشمانيا، Baib/c.
مقدمه : 
  انگل تک سلولي جنس  Leishmaniaدر مناطق گرمسيري و نيمه گرمسيري طيف وسيعي از بيماري را در انسان ايجاد مي کند و به عنوان يک مشکل بزرگ بهداشتي درنظر گرفتهد مي شود (12).

اين بيماري به عنوان يکي از مهمترين بيماريهاي قابل سرايت توسط بندپايان بوده و سازمان بهداشت جهاني آن را در زمره هشت بيماري مهم انگلي دنيا قرار داده است ( 10). با توجه به آندميک بودن ليشمانيوز ( انواع جلدي و احشايي ) در مناطقي از ايران و عواقب حاصل از آن از جمله طولاني بودن دوره بيماري، وجود جوشگاه ناشي از آن، همچنين مشکلاتي که در مبارزه با بيماري وجود دارد مانند تنوع گونه هاي پشه خاکي ناقل، نقش بيماري و مشکلات ناشي از کنترل بيماري، تحقيق در مورد تشخيص، درمان و پيشگيري اين بيماري از اهميت فوق العاده برخوردار است (1).

هدف از درمان بيماري، بهبود سريع زخم، عدم ايجاد جوشگاه و جلوگيري از عفونت ثانويه است. پس از گذشت سالها از شناخت بيماري مشکل درمان سالک از جمله مسائل طب امروز محسوب مي شود و با توجه به کوشش هاي به عمل آمده هنوز درمان قطعي براي بيماري پيدا نشده است(2). پارامومايسين سولفات آنتي بيوتيکي است که به طور مداوم براي درمان ليشمانيازيس جلدي و احشايي استفاده شده است(4).

نتايج و جمع بنديهاي حاصل از بررسي اثر پارامومايسين بر ضايعات سالک در ايران مؤيد اين نکته است که تماس مداوم دارو با ضايعه مي تواند اثرات مطلوب درماني را دارا باشد(3). تحقيقاتي نيز در زمينه بررسي اثر موضعي داروي پارامومايسين در درمان بيماري سالک در موشهاي آزمايشگاهي صورت گرفته است که حاکي از مؤثر بودن اين دارو بوده است.(5 و7و 8 ).

بر اين اساس در اين مطالعه اثر درماني فيلمهاي دارويي پارامومايسين سولفات به همراه جنتامايسين سولفات در درمان ضايعات جلدي ناشي از انگل Leishmania  بر روي موشهايBaib/c مورد بررسي قرار گرفت. از خصوصيات اين روش درمانتي اينکه فيلمها به صورت مداوم با زخم تماس داشته و ماده مؤثره آن به تدريج آزاد مي شود. جنتامايسين نيز آنتي بيوتيک وسيع الطيفي است که جهت کنترل عفونت هاي باکتريايي در اين ترکيب استفاده شده است.

مواد و روش کار :
اين مطالعه از نوع تجربي( experimental ) بوده و متغيرهاي آن شامل : التياک و طول مدت التيام مي باشد. سه گروه مورد مطالعه، هر گروه شامل 10 سر موشBaib/c ماده و هم سن ( 6 تا 8 هفته ) که از انستيتو پاستور ايران دريافت شده بود، انتخاب شد. براي دستيابي به اهداف موردنظر عمليات زير انجام شد.

 در اين بررسيL.major ( MRHO/IR/75/ER ) که در ايران به منظور توليد واکسن استفاده مي گردد، جهت آلوده سازي گروههاي موشي استفاده شد. براي اين منطور ابتدا انگل در محيط  N.N.N.و سپس در محيط PRMI 1640    همراه  با 20 درصد سرم جنين گوساله به عنوان مکمل، کشت داده شد و از فاز ايستاي کشت جهت آلوده سازي استفاده گرديد.

به اين ترتيب که ابتدا تعداد انگل توسط لام نئوبار شمارش شد و حجم محلول انگلي به گونه اي تنظيم شد که در هر ميلي ليتر107*2 انگل زنده موجود باشد. محلول آماده شده توسط سرنگ انسولين به قاعده دم موشها به ميزان 1/0 ميلي ليتر تزريق شد. پس از گذشت حدود يک ماه، زخمي در ناحيه تزريق پديد آمد. براي اطمينان از حضور انگل Leishmania در زخم از روش نمونه برداري و رنگ آميزي با گيسما و مشاهده با لام مستقيم در زير ميکروسکوپ و کشت ضايعه در محيطN.N.N.  قبل و بعد از دوره درماني و عود بيماري استفاده شد.

مرحله بعدي مطالعه درمان موشها با استفاده از فيلمهاي دارويي که هر فيلم حاوي 15 ميلي گرم پارامومايسين سولفات و 5/0 ميلي گرم جنتامايسين سولفات بود و چگونگي آزاد شدن دارو از فيلمها و مدت زمانن مربوطه در مطالعاتي که تحت شرايط برون تني انجام گرفت، مشخص گرديد ( اطلاعات در حال چاپ ).

در اين مطالعه سه گروه 10 تايي موش مورد بررسي قرار گرفتند. گروه اول، گروهي که تنها انگل دريافت کرده بود و کار درماني روي آنها انجام نشد ( گروه شاهد ). گروه دوم، گروهي که علاوه بر انگل ديسکم پلاسبو دريافت کرد و گروه سسوم، گروهي که انگل و همچنين ديسک دارويي دريافت کرد. زخم موشها هربار قبل از تعويض فيلمها با کوليس اندازه گيري و ميانگين آنها ياداشت شد.

نحوه تعيين اندازه زخم ها با اندازه گيري دو قطر عمود بر هم زخم بوسيله کوليس و گزارش ميانگين آن تعيين مي شد. دوره درمان 28 روز درنظر گرفته شده بود و ديسک ها هر 4 روز يک بار تعويض مي شد. در کل هر موش 7 ديسک دارويي در طول دوره درمان دريافت کرد و پس از آن موشها به مدت 4 ماه مورد پيگيري قرار گرفتند. نتايج به دست آمده با تست هاي آماري آناليز واريانس يک طرفه مورد ارزيابي قرار گرفت.

نتايج :
 در دو گروه شاهد و پلاسبو ميانگين اندازه زخم به طور مرتب افزايش داشت و اين در جحالي بود که ميانگين اندازه زخم در گروه درماني کاهش چشم گيري نشان مي داد. در پايان دوره 28 رئوزه درمان ميانگين اندازه زخم در گروه درمان 19/0  ميلي ليتر ( 04/0 = SD ) و در گروه پلاسبو 04/5 ميلي ليتر ( 20/0 = SD ) و گروه شاهد 42/6 ميلي ليتر ( 44/0 = SD ) بود به طوري که بين اين دو گروه آخر و گروه درمان اختلاف معني داري ( 0001/0 < P ) مشاهده گرديد.

در پايان دوره درمان 28 روزه 80درصد موشها در گروه آزمون کاملا بهبود يافتند و 20درصد آنها زخمي با اندازه کوچکش و در حدود 1 ميلي ليتر را نشان مي دادند.

پس از پايان دوره درماني هر سه گروه براي مدت 4 ماه ( 16 هفته ) مورد پيگيري قرار گرفتند. ميانگين اندازه زخم در گروه شاهد و پلاسبو در طول اين مدت افزايش داشت. همچنين به دنبال احشايي شدن موشها در اين دو گروه مرگ و مير در آنها مشاهده شد.

به صورتي که در هفته 13 در گروه شاهد و در هفته 14 در گروه پلاسبو تمامي موشها از بين رفته بودند. در گروه درمان ميانگين اندازه زخم ها تا حدودي ثابت بود و پس از آن با عود بيماري در تعدادي از موشها در طول هفته نهم تا يازدهم پيگيري، 30درصد عود در اين گروه مشاهده شد.

در پايان دوره پيگيري 50درصد موشها بهبود يافتند و 30درصد موشها عود بيماري را نشان دادند  که همراه با 20 درصد موشهاي بهبود نيافته، 50درصد موشها در گروه درمان در پايان مطالعه داراي زخم بودند.

نتيجه گيري و بحث :
انگلLeishmania داراي گونه هاي متعدد بيماري زا و غير بيماري زا مي باشد. تاکنون بيش از 20 گونه بيماري زا براي انسان گزارش شده است (11). هم اکنون درمان انمتخابي انواع ليشمانيوز استفاده از ترکيبات 5 ظرفيتي آنتي موان ميي باشد.

اين ترکيبات سالها در درمان ليشمانيوز به کار رفته اند ولي باتوجه به موارد مقاوم بيماري نسبت به درمان انتخابي و از طرفي به علت وجود عوارض متعدد که بتواند ضمن اينکه زخم را سريعتر بهبود بخشد، کمترين عوارض جانبي را داشته باشد و پس از بهبود جوشگاهي برجاي نگذارد، ادامه دارد(9). پارامومايسين از جمله آنتي بيوتيک هايي است که به تنهايي يا توأمان در درمان ليشمانيوز جلدي و احشايي استفاده مي شود.

جنتامايسين نيز آنتي بيوتيک وسيع الطيفي است که در برابر باکتري هاي گرم مثبت و گرم منفي، هر دو مؤثر بوده و درضمن مشخص گرديده است که استفاده از آن همراه با پارامومايسين مي تواند اثرات سينرژيک داشته باشد (8).

از مزايايي که فيلم دارويي نسبت به ساير اشکال دارويي مانند پماد دارد، تماس مداوم دارو با ضايعه مي باشد. درصورتي که پماد و ساير داروهاي موضعي به صورت موقت با ضايعه در تماس هستند و معمولا با فعاليت روزانه بيمار و يا شستشو ظرف مدت کوتاهي زايل مي شود.

همچنين آزاد شدن تدريجي دارو باعث مي شود انگل در هر لحظه تحت تأثير دارو به عنوان يک مهارکننده کشنده قرار داشته باشد و نيز وجود جنتامايسين سولفات در فيلم دارويي از آلودگي ثانويه ضايعات که منجر  به وخيم شدن و طولاني شدن دوره درمان آنها مي شود، جلوگيري مي کند.

نتايج اين مطالعه در مقايسه با مطالعه Gorgl M و همکاران که از فرمولاسيون موضعي جديدي از دارو يعني WR 279396 ( 15درصد پارامومايسين به اضافه 5درصد جناتمايسين ) در درمان ضايعات سالکي موشهاي Balb/c استفاده نموده اند، همخواني دارد (8). همچنين در مطالعه ديگري تأثير پارامومايسين تنها بر انگل Leishmania در موشهاي Balb/c مورد بررسي قرار گرفته است.

در اين مطالعه 80درصد زخمها آلودگي باکتريال داشتند (6). در تحقيق حاضر به علت وجود جنتامايسين در ترکيب دارويي عفونت باکتريايي در ضايعات مشاهده نگرديد. در مطالعه ديگري که توسط EL-On و همکاران صورت گرفت پاسخ سلولي در زخمهاي Leishmania جلدي موشهاي Balb/c که به طور موضعي با يک پماد حاوي 15درصد پارامومايسين سولفات و 12درصد متيل بنزوتونيم کلرايد ( MBCL ) تحت درمان قرار گرفته بودند، مورد بررسي قرار گرفت (5). گروه موشهاي کنترل آلوده شده که تحت درمان قرار نگرفته بودند، لنفوسيت ها و پلي مورفونوکلنرها در مدت 18 هفته نشان دادند.

در گروه موشهايي که تحت درمان با پماد پارامومايسين قرار گرفته بودن التيام کامل زخمها در مدت 4 هفته بعد از پايان مطالعه مشاهده شد، اما حذف کامل انگل در زخمها 2 هفته ديرتر مشاهده گرديد (5).

در مطالعه حاضر نيز در پايان دوره درمان (28 روز ) در 80 درصد موشهاي گروه درمان انگل در زخم مشاهده نشد. لازم به ذکر است که چون مدل مورد بررسي در اين مطالعه موشهاي فوق العاده حساس  Balb/c بوده است حذف انگل به دليل احشايي شدن در آنها ممکن نيست و عليرغم بهبود ضايعات جلدي مجددا پس از قطع درمان عود انگل در آنها مشاهده مي گردد.

ليشمانيوز جلدي از بيماري هاي بومي کشور ماست، بنابراين يک روش درماني مؤثر براي بيماري قسمتي از مشکلات بهداشتي و اقتصادي مملکت را برطرف خواهد کرد. در مجموع با توجه به نتايج به دست آمده در اين مطالعه و با توجه به اختصاصات فيلمهاي دارويي مي توان ادعا نمود که اين شکل دارويي از ساير اشکال مصرف شده قبلي تأثير درماني بيضشتري بر زخم هاي سالک دارد.

با تکرار آزمايش هاي مشابه با فيلمهاي دارويي در دوره هاي درماني و دوره هاي متفاوت مي توان مؤثرترين دوره و کوتاهترين دوره را انتخاب کرد. همچنين با مشخص شدن نتايج پژوهش در مدل انساني که همزمان با اين مطالعه درحال انجام بوده است و نيز استاندارد کرده پايه فيلمها در آينده اين دارو مي تواند به صورت انبوه توليد شود و در اختيار کليه مراکز درماني قرار گيرد.

تشکر و قدرداني :
با تشکر از همکاري خانم دکتر گيلدا اسلامي و مرکز تحقيقات پوست و سالک دانشگاه علوم پزشکي اصفهان که در انجام اين تحقيق ما را ياري نمودند.

منابع :
1. حجازي، سيد حسين، بررسي ايمونولوژيک اجزاء آنتي ژن Leshmania major با استفاده از روش هاي بيوشيميايي، پايان نامه جهت اخذ درجه دکتراي تخصصي رشته انگل شناسي دانشکده علوم پزشکي. دانشکده تربيت مدرس، 1375 .
2. صائبي، ا ، بيماريهاي انگلي در ايران، جلد اول بيماري هاي تک ياخته اي، سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامي، 1371، صفحات 118-116 .
3. Asillian a ., jalayer t ., 1995 , a randomized placebo-controlled trial of a two week regimen aminosidine ( paromomycin ) ointment for treatment of cutaneous leishmaniasis in iran , Am.j.trop . med. Hyg .,53(6) : 648-651.
4. el-on j., haelery s., grund wald m.h., weinrauch l., 1992 , topical treatment of old world cutaneous leishmaniasis caused by l.major : a double – blind control study , j . am. Acad . dermatol ., 27 :227-231.
5. el-on j ., lang e ., kuperman o ., 1989 , leishmania major : histopathological responses before and after topical treatment in experimented animals , exp . parasitol ., 68 (2) : 144-154.
6. el-on j., sneier r ., ehans e ., 1992 , leishmania major : bacterial contamination of cutaneous lesion in experimental animals , j. med . sci . , 28 (12) : 847-51.
7. el-safi s. h ., Murphy a . g ., bryceson a. d ., 1990 , a double – blind clinical trial of the treatment of cutaneous leishmaniasis with paromomycin ointment , tras . r . soc . trop . med . hyg ., 84 (5) : 690-91 .
8. gorgl m ., Schuster b. g ., 1999 , successful topical treatment of murine cutaneous leishmaniasis with combination of paromomycin and getamicine , j . parasitol ., 85 (2) : 345-9 .
9. koerber w . a ., 1978 , treatment of cutaneous leishmaniasis with antimony sudium gluconate , arch . dermatol ., (114) : 1226 .
10. modabber f ., 1996 , tropical disease research , 12th program report , undp/world bank
 / w.h.o., special program for research and training in tropical disease , ( tdr ) Geneva , w.h.o : 134-146 .
11. w.h.o expert committee ,1990 , control of the leishmaniasis , world health organ . tech . rep . ser ., 793 : 1-158 .
12. w,h,o/ g.t.d./l.c.o./, 1993 , the leishmaniasis control of tropical disease , (2) : 14 .

Advertisements

Entry filed under: دسته‌بندی نشده.

آکنه يا جوش چيست؟ بررسی باکتريهای جداشده از ضايعات عفونی شده ليشمانيوز جلدی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Blog Stats

  • 18,633 hits

بیشترین کلیک شده‌ها

  • هیچکدام

دیدگاه‌های اخیر


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: