بررسی اپيدميولوژيکی سالک در مبتلا يان مراجعه کننده به مرکز تحقيقات

مه 18, 2008 at 1:04 ب.ظ. بیان دیدگاه

دکتر گيتي صادقيان(1)دکتر محمدعلي نيلفروش زاده(1و2) دکتر محمدرضا رئيس زاده (1)
1) متخصص پوست، مرکز تحقيقات پوست و سالک، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
2) استاديار پوست، مرکز آموزش و پژوهش بيماريهاي پوست و جذام، دانشگاه علوم پزشکي تهران

چکيده مقاله :
مقدمه :
ليشمانيوز جلدي از بيماريهاي انگلي است که در ايران آندميک مي باشد و استان اصفهان يکي از کانونهاي مهم آلوده به بيماري به شمار مي آيد.

روشها : اين يک مطالعه توصيفي گذشته نگر بوده که نمونه گيري آن به روش آسان انجام شده و حجم نمونه شامل کليه بيماران مبتلا به سالک مراجعه کننده به مرکز تحقيقاتي بيمارستان امين در سال 1380 مي باشد. در اين مطالعه با بررسي پرونده هاي بيماران از اطلاعات مربوط به محل سکونت بيمار، سن، جنس تعداد ضايعات و مدت بيماري استفاده و نتايج به دست آمده در نرم افزار SPSS  تجزيه وتحليل گرديد.

نتايج : تعداد کل مراجعه کنندگان مبتلا به سالک به مرکز امين در سال 1380، 731 نفر بود که 320 نفر از داخل شهر و 404 نفر از حومه و 7 نفر از شهرهاي ديگر ايران مراجعه کرده بودند. فراواني مراجعه کنندگان شهر و حومه استان، از شمال 9/62%، شرق 5/7%، شمالغربي 3/5%، غرب 7/4%، شمال شرقي 6/3% جنوب غربي 5/2%، جنوب شرقي 8/1% و جنوب 7/1% و مرکز شهر اصفهان 9% بود و 1% بيماران از ساير شهرهاي ايران مراجعه کرده بودند.

بحث : بيشترين فراواني بيماري ليشمانيوز جلدي در شمال و شرق استان اصفهان و کمترين فراواني در جنوب و جنوب شرقي بوده و در نواحي غربي و جنوب غربي استان و نيز مرکز شهر اصفهان موارد قابل ملاحظه اي از بيماري ديده شده است.
—————————————————————-
مقدمه :
ليشمانيوز جلدي از بيماريهاي انگلي است که در بعضي از کشورهاي جهان از جمله ايران اندميک مي باشد و در بسياري از استانهاي شمال شرقي و مرکزي و جنوبي به صورت نوع خشک يا مرطوب مشاهده مي گردد.

استان اصفهان نيز يکي از کانونهاي ليشمانيوز جلدي مي باشد که از سالهاي قبل توسط دکتر نديم و همکارانش اثبات گرديده است(1). گونه هاي مختلف انگل ليشمانياي عامل سالک شامل،L.major، L.tropica، L.aethiopica و L.infantum مي باشد (2) .

ناقل بيماري پشه خاکي از جنس فلبوتوموس ( Phlebotomos  ) بوده که در نوع مرطوب فلبوتوئموس پاپاتاسي و در نوع خشک فلبوتوموس سرژانتي مي باشد. مخزن بيماري در نوع مرطوب يا روستايي موش صحرايي از خانواده ژربيل ها( rhombomys opimus ) و در نوع خشک يا شهرري انسان مي باشد (3).

دوره نهفتگي بيماري بطور معمول 12-1 هفته است. بيماري بصورت يک جوش يا پاپول قرمز رنگ ظاهر شده، به تدريج به ندول تبديل و سپس زخمي مي شود و پس از گذشت 12-6 ماه با به جا گذاشتن جوشگاه بهبود مي يابد (2).

ايران کانون مهمي براي سالک است. از مناطق آلوده در ايران استانهاي اصفهان، کرمان، خراسان، فارس، خوزستان و تهران را مي توان نام برد ( 3و5 ).

يکي از مهمترين کانونها اصفهان است؛ منطقه اي به طول 100 و عرض 7 کيلومتر در شمال و شمال شرقي و شرق اصفهان و کليه استانهاي اين منطقه از مورچه خورت تا باتلاق گاوخوني آلوده است.(3) در غرب شهر اصفهان به علت تغيير جنس خاک و علل ديگر که زمينه را براي رشد و نمو مشکل مي سازد بيماري ديده نمي شود. در بررسي هاي گذشته بيماري در استان اصفهان، منطقه برخوار بيشترين گرفتاري را داشته است.

در سالهاي گذشته سم پاشي کانوني عليه پشه خاکي در منطقه برخوار و ميمه انجام گرفت ولي تأثير ناچيزي در کاهش بيماري داشت. از مناطق آلوده ديگر جرقويه در شرق اصفهان و زيار در جنوب شرقي و منطقه زيارتي آقاعلي عباس، شاهين شهر، ملک شهر و خانه اصفهان در شمال مي باشند.

در اردستان  و توابع آن، نطنز و کاشان و روستاهاي آن شامل آران و بيدگل نيز از حومه هاي گرفتار محسوب مي شوند (4). هدف از انجام اين مطالعه تعيين توزيع فراواني مبتلايان به سالک مراجعه کننده به مرکز تحقيقات پوست و سالک بيمارستان امين از نواحي مختلف اصفهان در طي سال 1380 مي باشد.

روشها :
در مرکز تحقيقات بيماريهاي پوست و سالک بيمارستان امين از ضايعات بيماران مراجعه کننده مشکوک به سالک، اسمير مستقيم به عمل آمده و درصورت تشخيص قطعي بيماري، براي آنها پروننده تشکيل مي شود و اطلاعاتي از قبيل مشخصات بيمار، معاينات باليني و روشهاي درماني در آن ثبت مي گردد.

در اين مطالعه، پرونده هاي مربوط به سال 80 در مرکز امين مورد بررسي قرار گرفتند. مطالعه مذکور يک مطالعه توصيفي گذشته نگر بوده که نمونه گيري آن به روش آسان انجام شده است. حجم نمونه شامل کليه بيماران مبتلا به سالک مراجعه کننده به مرکز امين در سال 1380 مي باشد.

در پرسشنامه از اطلاعات مربوط به سن، جنس، تعداد ضايعات، مدت بيماري و محل سکونت بيمار استفاده شده است و شهر و حومه اصفهان هرکدام به 9 منطقه جغرافيايي ( شمال، مرکز، شرق، غرب، شمال شرقي، شمال غربي، جنوب، جنوب شرقي، جنوب غربي ) تقسيم شده و تعداد نمونه ها در هر منطقه به دست آمده و اطلاعات در نرم افزار SPSS تجزيه و تحليل گرديد.

نتايج :
تعدادکل بيماران مبتلا به سالک مراجعه کننده به مرکز تحقيقات پوست و سالک بيمارستان امين، در سال 1380، 731 نفر بود که از اين تعداد 474 نفر (8/64%) مذکر و 257 نفر (2/35%) مؤنث بودند. کمترين سن مبتلايان 6 ماه و بيشترين سن 96 سال و ميانگين سني مراجعه کنندگان 21 سال بود.

296 نفر (5/40%) داراي 1 ضايعه، 361 نفر (4/49%) داراي 2 تا 5 ضايعه و. 74 نفر (1/10%) بيش از 5 ضايعه داشتند.
648 نفر (9/88%) از بيماران 1 تا 3 ماه بعد از پيدايش ضايعه مراجعه کرده بودند. 51 نفر (9/6%) 3 تا 6 ماه و 21 نفر (9/2%) 6 تا 12 ماه و 11 نفر (3/1%) پس از گذشت 1 سال از ابتلا به بيماري مراجعه کرده بودند.

محل زندگي 320 نفر (44%) در داخل شهر اصفهان و 404 نفر (55%) در حومه اصفهان بود و 7 نفر (1%) از شهرهاي ديگر ايران ( قم دو نفر، کاشان دو نفر، تهران، کرج و شهرکرد هر کدام يک نفر ) مراجعه کرده بودند. ازبين مبتلايان داخل شهري 183 نفر (7/25%) از ناحيه شمال شهر، 66 نفر (9%) از مرکز، 29 نفر ( 9/3%) از شرق، 16 نفر (1/2%) از شمال غربي، 10 نفر (3/1%) از شمال شرقي، 6 نفر (8/0%) از جنوب، 6 نفر (8/0%9 از جنوب غربي، 2 نفر(2/0%) از جنوب شرقي و 2 نفر (2/0%) از غرب شهر مراجعه کرده بودند.

از بين مبتلايان حومه شهر، 272 نفر ( 2/37%) از شمال، 32 نفر (5/4%) از غرب، 27 نفر (6/3%) از شرق، 24 نفر (2/3%) از شمال غربي، 17 نفر (3/2%) از شمال شرقي، 13 نفر ( 7/1%) از جنوب غربي و 12 نفر (6/1%) از جنوب شرقي و 7 نفر (9/0%) از جنوب حومه مراجعه کرده بودند. ( جدول شماره 1)

بحث :
ليشمانيوز جلدي يکي از بيماريهاي آندميک منطقه اصفهان مي باشد. در بررسي هاي گذشته نواحي شمال و شمال شرقي و شرق اصفهان و کليه روستاهاي اين منطقه از مورچه خورت تا باتلاق گاوخوني آلوده بوده است. (3) و در غرب استان به علت عدم زمينه مناسب براي رشد و نمو مخزن بيماري ديده نشده است(4).

در اين مطالعه از تعداد 731 پرونده، بيشترين فرا واني مربوط به منطقه جغرافيايي شمال اصفهان ( 9/62%) مي باشد که 2/37% آن مربوط به حومه و 7/25% آن مربوط به داخل شهر بوده است. و کمترين فراواني مربوط به جنوب ( 9/0% حومه و 8/0% شهر) و جنوب شرقي (6/1% حومه و 2/0% شهر ) مي باشد. از بين مراجعه کنندگان شهري بيشترين فراواني مبتلايان بعد از شما شهر منطقه مرکزي (9%) ميباشد.

درصد گرفتاري مجموعا در شهر و حومه در شرق 5/7%، در شمال غربي 3/5%، در غرب 7/4%، در شمال شرقي 6/3% و جنوب غربي 5/2% مي باشد، مقايسه نتايج قبلي با نتايج به دست آمده در اين مطالعه نشان مي دهد که هنوز بيشترين فراواني از شمال و شرق شهر و حومه مي باشد، با اين تفاوت که مراجعه کنندگان از منطقه شمال غربي استان بيشتر از شمال شرقي بوده اند و در ناحيه غرب استان نيز مثل نجف آباد، رهنان، کهندژ، خميني شهر و فريدن بيماري در حد قابل ملاحظه اي مشاهده گرديده است (7/4%) و اين در حالي است که در گزارشات قبلي آلودگي در منطقه غرب نيز مشهود نبوده است. که اين امر مي تواند به علت رفت و آمد افراد ساکن در اين مناطق به نواحي ديگر از جمله شمال و شرق استان باشد و يا ناشي از آلوده شدن اين مناطق به علت قرار گرفتن انسان به خصوص مناطقي که قبلا گرفتار نبوده اند، پيشنهاد مي گردد.

در مورد متغيرهاي ديگر، ازنظر جنس مردان تقريبا دو برابر زنان گرفتار بوده اند که مي تواند به علت فعاليت هاي بيَشتر در محيط خارج از منزل باشد.
ميانگين سني مراجعه کنندگان در اين مطالعه 21 سال بوده اند و اکثر بيماران (88%) در طي سه ماهه اول بيماري جهت درمان اقدام کرده اند.

Advertisements

Entry filed under: دسته‌بندی نشده.

مقايسه اثر درماني تزريق محلول کلريد سديم هيپرتونيک با مگلومين آنتي مونيات ( گلوکانتيم ) در داخل ضايعه در درمان ليشمانيوز جلدي آلوپسي آره آتا چيست؟

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Blog Stats

  • 18,347 hits

بیشترین کلیک شده‌ها

دیدگاه‌های اخیر


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: