بررسی تأثير ديسک های دارويي پاراومايسين و جنتامايسين سولفات بر رشد

مه 18, 2008 at 1:01 ب.ظ. بیان دیدگاه

بررسي تأثير ديسک هاي دارويي پاراومايسين و جنتامايسين سولفات بر رشد  پروماستيگوت هاي انگل ليشمانيا

دکتر سيد حسين حجازي(1)، سپيده طلوعي(2)، دکتر علي اصيليان(2)، دکتر محمد شاه طالبي(3)، مهيار مستقيم(2)، دکتر گيتي صادقيان(4)

1- گروه انگل شناسي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
2- دانشگاه علوم پزشکي اصفهان، دانشکده پزشکي
3- دانشگاه علوم پزشکي اصفهان، دانشکده داروسازي
4- متخصص پوست، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان

چکيده :
سابقه و هدف، نظر به شيوع و هيپرآندميک بودن بيماري ليشمانيوز در بعضي مناطق کشور و مشکلات درماني سالک و وجود بعضي گزارشات از موفقيت پارامنومايسين در درمان بيماري و به منظور تعيين تأثير کشندگي شکل فيزيکي جديدي از اين دارو بر روي پروماستيگوت هاي ليشمانيا ماژور، اين تحقيق در شرايط برون تني انجام گرديد.

مواد و روش ها: تحقيق به روش EXPRIMENTAL انجام گرفت. فيلم هاي دارويي حاوي 15 درصد پارامومايسين سولفات و 5/0 درصد جنتامايسين سولفات در پايه اي از اتيل سلولز و HPMC ( هيدروکسي – پروپيل – متيل – سلولز ) با هدف ابداع يک راه درماني براي ليشمانيوز جلدي تهيه گرديد.

به منظور بررسي چگونگي آزاد شدن دارو و تأثير آن بر انگل هاي محيط کشت از روش Cloning انگل Leishmania بر روي محيط N.N.N. اصلاح شده بدون فاز مايع رويي استفاده گرديد تا بتوان به دقت هاله عدم رشد انگل را در اطراف نواحي مربوط به آزاد شدن دارو مورد بررسي قرار داد. محيط هاي مورد بررسي شامل، محيط هاي حاوي ديسک دارويي، محيط هاي بدون ديسک دارويي و محيط هاي داراي ديسک پلاسبو بود و ميزان کشندگي آن با آماره کاي دو مورد قضاوت آماري قرار گرفت.

يافته ها: در پليت هاي فيلم هاي دارويي هاله اي از عدم رشد کولوني هاي انگل مشاهده گرديد. به صورتي که در شعاع 3 سانتي متري اطراف فيلم دارويي هيچ ناحيه رشد انگل وجود نداشت و يا پروماستيگوت هاي انگل به صورت مرده و دژنره شده مشاهده گرديد. درصد انگل هاي مرده به زنده در پليت هاي پلاسبو و فاقد دارو 98 درصد و در گروه دارويي 5 درصد بود ( 000/0 < P ).

نتيجه گيري و توصيه ها: ديسک هاي دارويي پارامومايسين و جنتامايسين سولفات، پناتسيل مناسبي براي رهاسازي تدريجي دارند و مؤثر بر رشد انگل هستند، لذا مي توان انتظار داشت که اين آزاد شدن تدريجي بر روي زخم هاي انساني نيز برقرار باشد و انجام آن را توصيه مي نمايد.
واژگان کليدي : Cloning,InVitro,Leishmania, Paromomycin
1- گروه انگل شناسي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
2- دانشگاه علوم پزشکي اصفهان، دانشکده پزشکي
3- دانشگاه علوم پزشکي اصفهان، دانشکده داروسازي
4- متخصص پوست، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان

مقدمه :
انگل Leishmania داراي گونه هاي متعدد بيماري زا و غيربيماري زا مي باشد. تاکنون بيش از 20 گونه بيماري زا براي انسان گزارش شده است (1) تظاهرات باليني ايجاد شده توسط گونه هاي مزبور طيف وسيعي را شامل مي شود.

فرم جلدي ليشمانيوز بيشترين فراواني را دارد و تخمين زده مي شود که هر سال 5/1 ميليون مورد جديد بيماري توسط گونه هاي مختلف Leishmania در مناطق گوناگون جهان ايجاد مي شود (2). اين نوع بيماري در مقايسه با دو شکل ديگر آن در افراد عادي مرگ و مير يا معلوليتي ايجاد نمي کند. اما به دلايل گوناگون از جمله طولاني بودن دوره بيماري، ايجاد ظاهر ناخوشايند و اضافه شدن عفونت هاي ثانويه بايد تحت کنترل قرار گيرد.

مهم ترين راه درماني که امروزه براي انواع ليشمانيوزها به کار مي رود استفاده از ترکيبات 5 ظرفيتي آنتي موان مي باشد (3) ولي چون مواردي از بيماري به اين دارو مقاوم بوده و به درمان پاسخ نمي دهند و به علت وجود عوارض متعدد دارو، تلاش براي دستيابي به اشکال دارويي جديد که بتواند ضمن اينکه زخم را سريع تر بهبود مي بخشد، کم ترين عوارض جانبي را داشته باشد و پس از بهبودي جوشگاهي برجاي نگذارد ادامه دارد (3).

پارامومايسين از جمله آنتي بيوتيک هايي است که با مکانيسم مهار سنتز RNA و تغييرات ليپيدهاي قطبي غشايي و سياليت غشاء، اثر بازدارنده بر بقاي انگل Leishmania دارد و مي تواند موجب مرگ انگل گردد (4) در اين زمينه مطالعات مختلفي تأثير پارامومايسين را بر روي پروماستيگوت انگل Leishmania در شرايط برون تني مشخص نموده است (5و6) و نتايج مثبتي در زمينه تأثير دارو بر روي انگل در اين شرايط به دست آمده است.

باتوجه به تهيه فيلم هاي دارويي حاوي 15 درصد پارامومايسين سولفات و 5/0 درصد جنتامايسين سولفات جهت مشخص نمودن چگونگي آزاد شدن دارو، طول مدت آزاد شدن دارو از فيلم و اثرات بيولوژيک دارو بر انگل در شرايط برون تني اين مطالعه طراحي گرديد و اثرات آن بر تکثير پروماستيگوت انگل در پليت هاي حاوي محيط کشت مورد بررسي قرار گرفت.

مواد و روش ها :
تحقيق با طراحي EXPRIMENTAL انجام گرفت. از سويه استاندارد Leishmania major با کد MRHO/IR/75/ER استفاده گرديد. انگل از محيط استوک به درون محيط N.N.N. اصلاح شده منتقل شد تا به حد کفايت رشد کند. مناسب ترين مرحله انگل در محيط کشت براي نگهداري آن در شرايط زنده و انجماد فاز لگاريتمي انگل مي باشد لذا غلظتي از انگل به ميزان 106*1 پروماستيگوت در هر ميلي ليتر تهيه شد. سپس به ميزان 8 تا 1 درصد گليسرول استريل به آن اضافه شد. پس از مخلوط کردن محتويات فوق داخل ويال هاي اپندورف در حجم 1 ميلي ايتر تقسيم شد و به صورت تدريجي منجمد شد.

به اين صورت که ابتدا ويال ها به درجه حرارت 4 درجه سانتي گراد منتقل شديند و پس از آن به مدت 24 ساعت در درجه حرارت 20- درجه سانتيگراد نگهداري شدند و پس از آن به فريز 96- درجه سانتيگراد انتقال يافتند. هربار براي انچام مطالعه و آزمايشات لازم يکي از ويال ها از فريزر خارج شده و در 25 درجه سانتيگراد ذوب شد و براي تتکثير پروماستيگوت ها به محيط هاي تازه انتقال مي يافت.

به منظور تکثيرذ و تطابق انگل Leishmania پليت هاي حاوي محيط کشت Nicole N.N.N ) اصلاح شده تهيه شد. پروماستيگوت هاي کشت شده پس از شمارش با محيط مايع PRMI  1640 رقيق شدند. با استفاده از سمپلر پروماستيگوت هاي رقيق شده به درون پليت هاي حاوي محيط کشت ريخته شدند و به صورت اسمير در سطح پليت گسترش يافتند.

دور پليت با پارافيلم بسته شد و در حرارت 28 درجه سانتي گراد قرار داده شد. بعد از 10 تا 14 روز سطح پليت به منظور بررسي وجود کولوني انگل مورد آزمايش قرار گرفت. با تأييد توان تکثير انگل در چنين محيطي در مرحله بعدي مطالعه، انگل از محيط کشت هاي فعال به پليت هاي سه گانه گروه اول حاوي ديسک دارويي گروه دوم پليت هاي حاوي دارونما ( پلاسبو ) و گروه سوم پليت هاي نرمال فاقد ديسک منتقل شد و محيط ها مجددا در همان شرايط قبلي جهت مشخص شدن رشد و تکثير انگل نگهداري شدند.

سطح هر پليت پس از نگهداري در دوره هاي زماني مشخص، با استفاده از روش نمونه گيري مرطوب و مشاهده ميکروسکوپي مستقيم مورد بررسي قرار گرفت و و ضعيت انگل ازنظر رشد و تکثير و يا مرده و دژنره بودن و نيز شمارش انگل هاي مرده و زنده بررسي شد و با آمار کاي دو مورد قضاوت آماري قرار گرفت.

يافته ها :
 در پليت هاي حاوي ديسک دارويي تا شعاع 3 سانتي متري پروماستيگوت هاي انگل به صورت مرده و دژنره شده مشاهده شدند و هيچ نشاني حاکي از رشد و تکثير انگل وحود نداشت. در لام هاي مستقيم تهيه شده از سطح محيط کشت پليت هاي حاوي ديسک دارونما و بدون ديسک، انگل مطابق مشاهدات قبلي در حال تکثير بود.

به طوري که امکان مشاهده کولوني هاي تکثير يافته پروماستيگوت ها در سطح پليت وجود داشت توزيع انگل ها برحسب وضعيت حيات به تفکيک نوع پليت در جدول شماره 1 ارائه گرديده است و نشان مي دهد که از هر 100 پروماستيگوت شمارش شده در پليت هاي حاوي ديسک دارونما و بدون ديسک، تعداد 98 عدد در حال فعاليت بوده و 2 درصد انگل ها، حيات خود را از دست داده بودند.

اين وضعيت در پليت هاي حاوي فيلم دارويي معکوس بود و کمتر انگل زنده اي به چشم مي خورد. به طوري که نسبت انگل هاي مرده يا دژنره شده حدود 95 درصد پروماستيگوت ها را تشکيل مي داد. نسبت ها بين پليت هاي حاوي ديسک دارويي با دو پليت حاوي ديسک حاوي پلاسبو و شاهد معني دار بودن اختلاف رشد و حيات را نشان داد ( 0001/0P< ). ولي اين آزمون بين گروه پلاسبو و شاهد اختلاف نداشت(N.S ).

از طرف ديگر نسبت رشد و زنده ماندن انگل ها در پليت هاي حاوي ديسک پلاسبو و پليت هاي شاهد حدود 20 برابر گروه داروي مؤثر بوده است.

بحث :
تحقيق نشان داد که پروماستيگوت هاي کشت داده شده در پليت هاي حاوي ديسک داروئي پس از مدت 1 هفته تا حدود 95درصد به صورت مرده و دژنره شده يافت مي شوند.

 در مطالعه EL-On پروماستيگوت هاي انگل Leishmania در محيط RPMI 1640 به ميزان 100 ميکروگرم در ميلي ليتر پارامومايسين مجچاور شدند. محيط حاوي انگل و دارو در درجه حرارت 28 درجه سانتيگراد نگهداري شدند و تنها تعداد کمي از پروماستيگوت ها توانستند در محيط زنده باقي بمانند (5). در مطالعه ديگري توسط همين محقق پروماستيگوت هاي انگل Leishmania  جدا شده از بيماران در محيط کشت حاوي 100 ميکروگرم در ميلي ليتر پارامومايسين کشت داده شدند و مشاهده گرديد 85 تا 5/99 درصد پروماستيگوت ها ظرف 4 روز تماس با دارو نابود شدند. (6).

ليشمانيوز يکي از شايع ترين بيماري هاي انگل در مناطق گرمسيري است (7). هنوز درمان قطعي براي اين بيماري وجود ندارد و از طرف ديگر درمان سيستميک ليشمانيوز داراي عوارض و هزينه هاي خاص خود مي باشد و بايد اين درمان براي موارد خاص درنظر گرفته شود. پارامومايسين آنتي بيوتيکي از گروه آمينوگليکوزيدها است.

ترکيبات مختلفي از آمينوزيدين موضعي بر روي پوست حيوانات و انسان براي درمان ليشمانيوز آزمايش شده است (8) به منظور تأثير دارو، در اين تحقيق شکل فيزيکي جديدي از دارو تهيه شد و جهت بررسي چگونگي آزادسازي ماده مؤثر از فيلم پايه آن، مطالعه بر روي پروماستيگوت هاي محيط کشت انجام گرفت.

اين تحقيق همچنين نشان داد که مجموعه ترکيبات تشکيل دهنده پايه دارو داراي پتانسيل مناسبي ازنظر آزادسازي بسيار تدريجي دارو هستند و دوام اين آزادسازي تا حدي است که قادر است رشد پروماستيگوت هاي انگل Leishmania را در روزهاي پي در پي کنترل نمايد.

فيلم هاي تهيه شده در اين مطالعه، شکل جديدي از دارو است که آزاد شدن تدريجي آن باعث تماس مداوم انگل با دارو مي گردد و در نتيجه تأثير بيشتري در از بين بردن انگل دارد. بدين ترتيب مي توان با توجه به نتايجي که از ادامه اين تحقيقات بر روي مدل حيواني صورت مي گيرد اين سيستم درماني را بر روي انسان تطبيق داد و پيش بيني نمود که اين روش درماني مي تواند به عنوان يکي از روش هاي آسان درماني با کم ترين عارضه معرفي گردد.

لذا پيشنهاد مي شود اين بررسي با دوزهاي مختلف براي تعيين مؤثرترين دوز کشندگي آن بر روي پروماستيگوت هاي انگل ليشمانيا ماژور صورت گيرد و مطالعاتي بر روي مدل هاي حيواني طراحي شود.

Advertisements

Entry filed under: دسته‌بندی نشده.

بررسی باکتريهای جداشده از ضايعات عفونی شده ليشمانيوز جلدی مقايسه اثر درمانی تزريق محلول کلريد سديم هيپرتونيک با مگلومين آنتی مونيات

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Blog Stats

  • 18,347 hits

بیشترین کلیک شده‌ها

دیدگاه‌های اخیر


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: