مقايسه اثر درماني تزريق محلول کلريد سديم هيپرتونيک با مگلومين آنتي مونيات ( گلوکانتيم ) در داخل ضايعه در درمان ليشمانيوز جلدي

مه 18, 2008 at 1:03 ب.ظ. بیان دیدگاه

The Journal of Urmia University of Medical Science 13(2)Summer, 2002
STUDY OF THERAPEUTIC EFFECT OF
 PAROMOMYCIN SULFATE IN COMBINATION
WITH GENTAMICN SULGATE FILM FOR
TREATMENT OF CUTANEOUS LEISHMANIASIS

M Mostaghim , M. S,; S H Hejazi , Ph. D.; S Tolouei , M. S.; A Asilian , Ph.D.; G Sadeghian , M. D.; M A Shatalebi , Ph.D.; H Faridzadegan , M. D.

Summary
Introduction: Cutaneous leishmaniasis is one of the endemic disease in Iran and in this country Isfahan province is a hyperendemic region of the disease. The disease is distributed in many of townships and villages of north and eastern north of the city. For the reason that the optimal treatment for cutaneous leishmaniasis is unknown and response to therapy has been varied according to the species of Leishmania and type of the used drugs the present study was designed.
Method: Cure effects of a drug film with a base of ethylene cellulose and hydroxy propyl methyl cellulose (HPMC) contaning paromomycin 15% and gentamicin 0.5% was evaluated in 158 patients infected by cutaneous leishmaniasis which their illness was proved by direct smear examination and culture. The study was a randomized single – blind placebo controlled. Each patient was under medical and lab examination in the treatment days, every 4 days for 28 days, and followed up at the days of 58 and 88 after the end of treatment.
Results: Results of the study showed that utilization of this new physical form of the drug in a mentioned period of time caused significant cure effects in test group; so that 86% of cases in test group were cured at the end of the treatment but in placebo group only 13.3% of patients were cured during this time (P<0.00001).
Discussion: The new drug films were safe and were tolerated by patients. In general and because of good characters of the drug films they can be used as a suitable way for treatment of cutaneous leishmaniasis. Revision of the production procedures in relation to the drug film bases and complementary experiments for improving the release of choice drug from the drug base was suggested.
Key Words: Leishmania, Gentamicin sulfate, Paromomycin Sulfta, Skin
Address: Department of  Parasitology, Urmia University of Medical Sciences, Urnia, Iran.
Source: UMJ 2002; 13(2): 136-144. ISSN:1027-3727.

بررسي اثر درماني فيلم دارويي پارامومايسين سولفات به همراه جنتامايسين سولفات در درمان ضايعات جلدي ناشي از ليشمانيا در انسان

مهيار مستقيم (1)، دکتر سيد حسين حجازي (2)، سپيده طلوعي (3)، دکتر علي اصيليان  (4)، دکتر گيتي صادقيان (5)، دکتر محمدعلي شا طالبي (6)، حميد فريدزادگان (7)

1- مربي گروه انگل و قارچ شناسي، دانشکده پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي اروميه
2- استاديار گروه انگل و قارچ شناسي، دانشکده پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
3- مربي گروه انگل و قارچ شناسي، دانشکده علوم پزشکي اصفهان
4- استاد گروه پوست، دانشکده پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
5- استاديار گروه پوست، دانشگده پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
6- استاديار گروه فارماکولوژي، دانشکده داروسازي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان
7- مربي گروه فارماکولوژي، دانشکده داروسازي، دانشگاه علوم پزشکي اصفهان

چکيده :
مقدمه :
ليشمانيوز جلدي يکي از بيماريهاي اندميک کشور ايران  و از جمله استان اصفهان مي باشد به طوري که در شمال و شمال شرقي اين شهر و در بسياري از شهرک ها و روستاهاي آن به صورت هيپر اندميک وجود دارد. به دليل اين که بهترين راه درمان بيماري ليشمانيوز جلدي ناشناخته مي باشد و پاسخ به درمان بر اساس گونه ليشمانيا و نوع داروي مورد استفاده متفاوت است.

مطالعه حاضر جهت بررسي اثر درماني فيلم دارويي پارامومايسين سئولفات به همراه جنتامايسين سولفات در درمان ضايعات جلدي ناشي از ليشمانيا در انسان طراحي شده است.

مواد و روش : در اين مطالعه درمان مؤثر با استفاده از يک فيلم دارويي حاوي 15 درصد پاذرامومايسين سولفات و 5/0درصد جنتامايسين سولفات در پايه اي از اتيل سلولز و HPMC ( هيدروکسي پروپيل متيل سلولز ) در 158 بيمار مبتلا به ليشمانيوز جلدي که بيماري آنها از طريق آزمايش لام مستقيم پارازيتولوژي و کشت تأييد شده بود ارزيابي شد. اين مطلالعه به صورت تصادفي، يک سويه کنترل شده با پلاسبو بود. بيماران هر 4 روز يکبار به مدت 28 روز و همچنين در روزهاي 58 و 88 پيگيري تحت بررسي باليني و آزمايشگاهي قرار گرفتند.

نتايج : نتايج اين مطالعه نشان داد که استفاده از اين شکل فيزيکي دارو در مدت زمان ذکر شده موجب اثرات درماني معني داري در گروه آزمون مي گردد به طوريکه پس از پايان دوره درمان 86 درصد موارد در گروه آزمون بهبود يافتند ولي در گروه دارونما ميزان بهبودي شامل 8/13 درصد بيماران طي اين دوره بوده است. فيلم هاي دارويي براي بيماران بي ضرر و قابل تحمل بود.

بحث: به طور کلي و به دليل مشخص شد اختصاصات خوب فيلم هاي دارويي در اين مطالعه، مي توان آنها را به عنوان يک راه مناسب درمان ليشمانيوز جلدي مورد استفاده قرار داد. تجديدنظر در روش هاي توليد مربوط به پايه هاي فيلم دارويي و تکميل نمودن تجارت در مورد بهينه سازي آزاد شدن داروي انتخابي از پايه دارويي پيشنهاد مي گردد.

گل واژگان : ليشمانيا، سولفات جنتامايسين، پارامومايسين سولفات، پوست
مجله پزشکي اروميه سال سيزدهم، شماره دوم، ص 144-136، تابستان 1381

مقدمه :
ليشمانيوز جلدي از بيماريهاي بومي ايران است. اصفهان يکي از مناطق هيپراندميک اين بيماري محسوب مي شود (1). عامل سببي اين بيماري تک ياخته هاي نسجي خوني از جنس Leishmania مي باشد که از طريق نيش پشه هاي خاکي آلوده جنس Phlebotomus به ميزبان مهره دار از جمله انسان منتقل مي شود.

معمولا بسته به گونه انگل طيف باليني متفاوتي از گرفتاري شامل بيمار جلدي – جلدي مخاطي و احشايي ايجاد مي گردد (2). اگرچه ليشمانيوز جلدي در زمره گرفتاريهايي است که خود بخود بهبود مي يابد، ولي در موارد زيادي اين ضايعه ممکن است براي سال ها ادامه يافته و عفونت وارد مراحل مزمن شود، که اکثرا حاصل آن جوشگاه زشت و بدمنظره مي باشد.

 بنابراين درمان اين بيماري به خصوص در مورد ضايعاتي که نزديک ارگان هاي حياتي بدن نظير چشم مي باشد لازم است. به رغم اينکه سال ها از شناسايي بيماري ليشمانيوز مي گذرد، مشکل درمان سالک از جمله مسائل مختلف، هنوز روش قاطعي براي درمان بيماري گزارش نشده است (3).

ترکيبات آنتسي موان پنج ظرفيتي، گلوکانتيم و پنتوستام، بيش از يک قرن است که در درمان ليشمانيوز به کار رفته و هنوز هم دارو انتخابي اول، در درمان اين بيماري محسوب مي شود (4).

از آنجائي که درمان تزريقي و روزانه ترکيبات آنتي موان پرزحمت، گران و داراي اثرات سمي است، ارزيابي راه هاي درماني ديگر با استفاده از مواد دارويي مناسب در جهت تعيين و مشخص نمودن راه درماني مناسب و قاطع مي تواند سودمند باشد. آمينوزيدين يک آنتي بيوتيک از دسته آمينوگليکوزيدها مي باشد و ازنظر شيميايي با پارامومايسين، مونومايسين و نئومايسين E کاملا مشابه است (5).

گزارش هايي از موفقيت آميز بودن  درمان موضعي ليشمانيوز جلدي با پماد پارامومايسين به تنهايي يا در ترکيب با 12 درصد متيل بنزوتونيوم کلرايد ( MBCL ) در دست مي باشد (6). استفاده از پماد پارامومايسين همراه با متيل بنزوتونيوم کلرايد و يا 10درصد اوره در مقايسه با مصرف پماد پارامومايسين به تنهايي موجب بروز درد موضعي و التهاب در محل ضايعه مي شود (7). به دليل اهميت ويژه فرمول هاي دارويي حاوي پارامومايسين اين دارو در درمان موضعي مورد توجه قرار گرفته است.

در آزمايش ها انساني که توسط EL-on و همکاران وي در سال 1980 انجام شد، مصرف موضعي 15 درصد پارامومايسين و 12 درصد متيل بنزوتونيوم کلرايد ( MBCL ) در التيام ضايعات ليمشانيوز جلدي ناشي از L.tropica ,L.major و L.aethioopica مربوط به دنياي قديم مؤثر بود (8).

علاوه بر اين مطالعات ديگري که در اين زمينه انجام شده است. از جمله مطالعه Safi و همکاران به صورت پارامومايسين همراه با يک دارونما در درمان ليشمانيوز جلدي (9) و مطالعه دو سويه کور تصادفي کنترل شده با دارونما توسط اصيليان و همکاران در سال 1990 (10). در مطالعه اصيليان و همکاران اثر رژيم دو هفته اي آمينوزيدين موضعي روي بيماران مبتلا به ليشمانيوز جلدي مورد بررسي قرار گرفت.

نتايج اين مطالعه  بي ضرر بودن دارو و قدرت تحجمل جذب دارو توس طبيماران را نشان داد و باعث کاهش معني داري در شيوع لام هاي مثبت پارازيتولوژي شد. مطالعه حاضر با استفاده از تجارب بدست آمده از تمامي مطالعات پيشين طاراحي شده است و يکي از فرضيات مهم آن به دست آمدن بالاترين بازده تأثير درماني در اثر تماس مداوم ضايعه با دارو مي باشد.

مطالعه حاضر به صورت يک سويه کور، تصادفي و کنترل شده با دارونما در درمان ليشمانيوز جلدي انجام شده است. داروي نمورد استفاده ترکيبي از 15 درصد پارامومايسين سولفات به اضافه 5/0درصد جنتامايسين سولفات بودکه به شکل فيلم هاي دارويي سنتز گرديد و در اين مطالعه مورد استفاده قرار گرفت.

مواد و روش ها :
از بين بيماران مراجعه کننده به برخي از مراکز درماني شهر اصفهان واجد شرايط، انتخاب شدند. معيارهاي ورود به مطالعه محدوده سني دبستان تا50 سالگي، مثبت بودن لام مستقيم و يا کشت پارازيتولوژي و ضايعه با اندازه کمتر از 5 سانتي متر بوده است. معيارهاي خروج از مطالعه سابقه حساسيت به آمينوگليکوزيدها، ابتلا به بيماري هاي نقص سيستم ايمني و يا بيماري هاي خاموش کننده، تحت درمان بودن يا درمان قبلي و عدم رضايت بيمار در وارد شدن به مطالعه بوده است.

در مراکز درماني يک تيم کامل درماتولوژيست، پارازيتولوژيست، کارشناس آزمايشگاه و عکاس حضور داشتند. بيماران واجد شرايط پس از معاينات لازم توسط درماتولوژيست انتخاب مي شدند. از ضايعه تمام بيماران لام مستقيم پارازيتولوژي تهيه و پس از رنگ آميزي با گيسما مورد مطالعه ميکروسکوپي قرار مي گرفت. در موارد لازم کشت ضايعات مشکوک انجام مي شد.

کليه افرادي که داراي لام مستقيم پارازيتولوژي مثبت و يا کشت مثبت بودند جهت ورود به مطالعه انتخاب مي شدند. به هر يک از بيماران اطلاعات شفاهي و کتبي در مورد هدف و ماهيت مطالعه و مراحل انجام آن و نحوه همکاري بيمار تا پايان طرح تحقيقاتي، داده مي شد.

پس از مطالعه آن و ارائه رضايت نامه کتبي توسط بيماران يا والدين آنها مبني بر همکاري کامل تا آخر طرح تحقيقاتي، بيماران بطور داوطلب وارد مطالعه مي شدند. قبل از شروع درمان براي هر بيمار پرونده اي تشکيل مي شد. 170 بيمار بطور داوطلب انتخاب شدند و پس از توزيع تصادفي در دو گروه آزمون و شاهد تحت درمان با فيلم دارويي و يا دارونما قرار گرفتند.

هر بيمار جهت ارائه درمان تا تکميل دوره درماني بصورت 4 روز در ميان به مدت 28 روز به مراکز درماني مراجعه مي کرد و توسط تيم درماني مورد ارزيابي باليني و آزمايشگاهي قرار مي گرفت. در هر معاينه 4 روز در ميان فيلم دارويي قبلي تعويض و فيلم دارويي جديد روي ضايعه مورد درمان قرار مي گرفت.

فيلم هاي دارويي و دارونما در دانشکده داروسازي دانشگاه علوم پزشکي اصفهان، با ظاهري کاملا مشابه تهيه شده بود و براي ارزيابي تأثير دارويي در درمان بيماران مبتلا به ليشمانيوز جلدي به صورت مطالعه مشترک در اختيار گروه انگل شناسي دانشکده پزشکي داشنگاه علوم پزشکي اصفهان قرار گرفت.

درصورت عدم حضور بيمار در روز مقرر، به آدرس ثبت شده در پرونده بيمار مراجعه و بيمار مورد ارزيابي و درمان قرار مي گرفت. داروي مؤثره مورد استفاده در گروه آزمونئن فيلم دارويي حاوي 15 درصد پارامومايسين سولفات و 5/0 درصد جنتامايسين سولفات در پايه اي از پليمر اتيل سلولز و HPMC و دارونماي مورد استفاده در گروه شاهد حاوي پليمر اتيل سلولز و  HPMC بدون ماده دارويي بود.

تصادفي کردن درمان از طريق روزهاي ( فرد يا زوج ) مراجعه بيماران به مراکز درماني اصفهان صورت مي رگفت. بيماران مراجعه کننده در روزهاي زوج در گروه شاهد و بيماران مراجعه کننده در روزهاي فرد در گروه آزمون قرار گرفتند. در روز 28 يا خاتمه درمان هر بيمار مورد ارزيابي باليني و آزمايشگاهي قرار مي گرفت.

از هر بيمار مجددا در پايان دوره درمان يک عکس تهيه و در پرونده مربوط به وي ثبت مي شد. پيگيري هاي بعدي در روزهاي 58 و 88 پس از خاتمه درمان موضعي انجام گرفت و نتيجه ارزيابي باليني و آزمايشگاهي مربوط به هر بيمار در پرونده مربوط به او ثبت مي شد.

التيام نسبي  به ضايعاتي اطلاق شده است که ازنظر باليني بهبود يافته بودند ولي آزمايش لام مستقيم هنوز انگل را در آنها نشان مي داد و يا اينکه ازنظر آزمايش لام مستقيم منفي بودند ولي ازنظر باليني التيام کامل نيافته بودند. عدم پاسخ به درمان به ضايعاتي اطلاق شده است که نه ازنظر باليني التيام يافته بودند و نه نتيجه آزمايش پارازيتولوژي آنها منفي بود.

نتايج :
 از 170 بيمار مورد مطالعه 12 بيمار به دليل عدم همکاري از مطالعه کنار گذاشته شدند و مطالعه با 158 بيمار انجام شد. 100 بيمار ( 79مرد و 21 زن ) د رگروه آزمون و 58 بيمار ( 46 مرد و 12زن ) در گروه شاهد دوره درماني را به طور کامل طي کردندو ( جدول 1 ).

در گروه آزمون متوسط سن بيماران 15/21 سال و متوسط طول مدت بيماري 28/1 ماه ( 5/38 روز) و در گروه شاهد متوسط سن بيماران 3/22 سال و متوسط طول مدت بيماري 36/1 ماه ( 41 روز) بوده است. اکثر ضايعات در هر دو گروه در دست ها و پاها و کمتر در تنه بود ( جدول 1 ). توزيع بيماران در گروه سني 20-6  سال و در هر دو گروه آزمون و شاهد بيشترين موارد را تشکيل مي داد.

ارزيابي بيماران در روز 28 يا خاتمه درمان نشان داد که در گروه آزمون تعداد 86 مورد ( 86 درصد ) التيام کامل، 8 مورد ( 8درصد ) التيام نسبي با منفي شدن لام مستقيم پارازيتولوژي و 6 مورد ( 6 درصد ) عدم پاسخ به درمان با فيلم دارويي را نشان دادند. در گروه شاهد تعداد 8 مورد ( 8/13 درصد ) التيام کامل، 12 مورد ( 68/20 درصد ) التيام نسبي با مثبت باقي ماندن لام مستقيم پارازيتولوژي و 38 مورد ( 51/65 درصد) عدم پاسخ به درمان با دارونما را نشان داد ( جدول 2 ). در ارزيابي آزمايشگاهي بيماران در روز 28 يا خاتمه درمان تعداد 6 مورد ( 6 درصد ) در گروه آزمون و تعداد 50 مورد ( 86 درصد ) در گروه شاهد لام مستقيم پارازيتولوژي مثبت داشتند که اختلاف معني داري را نشان مي داد.

اين امر نشان دهنده تأثير درماني قاطع فيلم دارويي در مقايسه با دارونما در درمان ليشمانيوز جلدي مي باشد. به طوريکه آناليز داده ها نشان مي دهد با اطمينان 95% مي توان گفت که نسبت بهبودي در گروه آزمون 57/3 تا 99/12 برابر گروه شاهدي در روز 28 يا خاتمه درمان مي باشد ( جدول 3 ). ارزيابي آزمايشگاهي بيماران در روز 88 يا دوماه پس از درمان نشان داد که تعداد 16 مورد ( 16 درصد ) در گروه آزمون و تعداد 45 مورد ( 78 درصد ) در گروه شاهد لام مستقيم مثبت پارازيتولوژي داشتند.

بحث :
اين مطالعه به صورت يک سويه کور تصادفي و کنترل شده همراه با دارونما جهت بررسي اثر درماني فيلم دارويي 15 درصد پارامومايسين سولفات و 5/0 درصد جنتامايسين سولفات در پايه اي از پليمر اتيل سلولز و  HPMC در درمان ليشمانيوز جلدي در شهر اصفهان انجام شد.

از اختصاصاتي که همواره براي يک ماده مؤثره دارويي درنظر گرفته مي شود، کاربرد و استعمال ساده و بدون درد دارو توسط بيمار مي باشد. از نتايج بررسي هاي انجام شده قبلي توسط محققان مختلف داخلي و خارجي با اشکال مختلف فيزيکي داروي پارامومايسين ( 12، 10، 7، 6 ) استنباط مي شود که استفاده از فيلم دارويي، موجب رفع نقايص شکل پمادي دارو مي گردد.

به خصوص اينکه براساس آزمايش هاي انجام شده هر فيلم دارويي قادر به آزادسازي تدريجي دارو به مدت 4 روز و يا حتي بيشتر بوده است. اين امر دقيقا در چهارچوب اهداف طراحي اين فيلم ها بوده است که موجب آزادسازي مستمر دارو و تماس مداوم ضايعه با دارو مي شود؛ به طوريکه با اين شکل خاص توليد، فيلم هاي تهيه شده به راحتي روي موضع موردنظر قرار مي گرفت و تعويض به موقع دارو و دريافت فيلم دارويي جديد 4 روز در ميان در روند التيام ضايعه تأثير بسزايي داشته است.

در مقايسه با مطالعه دو سويه کور کنترل شده اي که توسط  Neva در سال 1997 انجام شد (11)، پاسخ به درمان در مطالعه حاضر به طور قابل ملاحظه اي مشهود بوده است. علت عدم تأثير دارو در درمان ليشمانيوز جلدي در مطالعه Neva نفوذ دارو از طريق تماس پوستي و در نتيجه عدم نفوذ مؤثر و کافي دارو در ضايعات خير زخمي شونده و عدم استنعمال درست و کافي دارو توسط بيماران مطرح شده است.

در مطالعه تصادفي دو سويه کور کنترل شده يا پلاسبو که توسط اصيليان و همکاران وي در سال 1995 در شمال اصفهان انجام شد در روز 15 يا آخر درمان 38 درصد ضايعات در گروه آزمون و 71 درصد ضايعات در گروه شاهد داراي لام مستقيم مثبت پارازيتولوژي بودند. در حالي که در مطالعه ما در ارزيابي بعمل آمده در روز 28 يا خاتمه درمان تعداد ضايعات داراي لام مستقيم مثبت در گروه آزمون 6درصد و در گروه شاهد 86 درصد بود. اختلاف معني دار در دو گروه ممکن است به فرم فيزيکي داروي مورد استفاده در مطالعه حاضر ارتباط داشته باشد.

در مجموع با توجه به نتايج حاصل از اين مطالعه و با توجه به اختصاصات فيلم هاي دارويي از اين به بعد مي توان رژيم هاي درماني پارامومايسين را با چنين شکل فيزيکي مورد استفاده قرار داد. ضمن اينکه مي توان در پايه مربوط به آن تجديدنظر کرده و با آزمايش هاي تکميلي بعدي ترکيبات مناسبتر ديگري که دارو را با پتانسيل بيشتري آزاد سازند نيز استفاده نمود. نکته مهم استفاده از ترکيبات پايه اي است که آثار سوء آلرژيک در بيماران از خود برجاي نگذارد

Advertisements

Entry filed under: دسته‌بندی نشده.

مقايسه اثر درمانی تزريق محلول کلريد سديم هيپرتونيک با مگلومين آنتی مونيات بررسی اپيدميولوژيکی سالک در مبتلا يان مراجعه کننده به مرکز تحقيقات

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Blog Stats

  • 18,449 hits

بیشترین کلیک شده‌ها

  • هیچکدام

برترین مطالب

دیدگاه‌های اخیر


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: